Vluchtnummers zijn: 526, 705 (air NZ), 140, 16 Malaysia air)
Voilà, onze reis zit er (helaas) op. Wij hebben ervan genoten en hopelijk vonden jullie de foto's mooi en konden jullie ons weg en wee volgen via deze blog. In elk geval bedankt om er nu en dan op te klikken.
Net zoals de heenreis vermoeden we dat de terugreis voor de kinderen "a piece of cake" zal zijn. We hebben nog een dag Kuala Lumpur te goed. Bij de heereis hadden ze goed geslapen. Toen we toekwamen waren wij vermoeid en wilden we wat rusten. Maar dat buiten het olijke duo gerekend want voor hen begon het feest. We zijn dus voorbereid.
Tot slot kunnen we het iedereen aanraden: het is zwaar geweest maar waar we het meest schrik voor hadden, de vliegreis viel best mee en de jetlag, nooit van gehoord. In Nieuw Zeeland is er dikwijls een ongeschreven regel dat kinderen onder de 5 jaar voor veel dingen niet hoeven te betalen en soms scheelt dat een pak, en dan spreken we over honderden euro's in totaal. En de rest is avontuur en plezant. Links rijden bijvoorbeeld. Zelfs Kristien vond het leuk. Vooral de rechte stukken.
Zo, hier houdt deze blog op... en tot de volgende reis voor een nieuwe blog!

... het laatste avondmaal.

De laatste zonovergoten dag in Christchurch...

Voor we naar Christchurch afreisden bleven we nog een dagje op de kinderboerderij.

Het water dat van de gletsjer de rivieren vult kleurt blauw door de mineralen. Deze foto is echt niet bewerkt. We konden nauwelijks onze ogen geloven.

Hier staat geen edelweiss in bloei maar hele velden lupinnen.

En dit is dan de tong van de gletsjer die uitmondt in het meer: een muur van 15 tot 20 meter (ja opa Lubbeek ik heb het gemeten) en die grote blokken stenen en gruis met zich meesleurt. 30 cm per dazg schuift hij op naar beneden tot er stukken afbreken en als ijsbergen beginnen rond te drijven op het meer. Het enige probleem was dat als er onder water een stuk afbreekt dat je dat niet kunt zien. Dat ijs komt dan naar boven geschoten en als je toevallig in de buurt vaart wordt het bootje omhoog gecatapulteerd. Maar ze zeiden dat ze ook dat no nooit hadden meegemaakt en wij waren dus heeeeeeeeeeeeeeeeel gerust.

Op het meer dreven ijsbergen die erg verraderlijk waren. Je ziet enkel wat boven het water drijft en dit is 10% van de berg. 90% bevindt zich onder water en als de boot daar tegen crasht val je in water dat het warmst in de bovenste laag van 10 cm: 3°C. Daaronder was het nog kouder. Maar gelukkig hadden diegenen die het hadden georganiseerd nog nooit een drenkeling gehad. Waarop ik concludeerde dat ze dus ook geen enkele ervaring hadden met het redden van overboord geslagen personen.
"That's right sir, we have no experience at all."
Grapjassen, hé. Die Kiwi's toch, ts, ts, ts...

Eerst nog een beetje de macho uithangen en dan het geltsjermeer op in een plastic boot met 15 man.

Dan hadden we weer energie genoeg om naar de andere kant van Mount Cook te rijden. Van daar zijn we gaan kijken naar de Tasman gletsjer... en nu van heel kortbij...

We zijn dan maar met z'n allen in een warm water ton gesprongen. Om van daar de zon te zien onder gaan. Maar het was verdorie wel warm.

Bungeeeeee!!!!!!!!!!!!!!!! Maar ik heb er mij toch niet aan gewaagd. Risico's waren er niet, toch niet voor de persoon in kwestie. Wel voor de persoon zijn portefeuille. Op 30 seconden wordt die €105 lichter.

Sinterklaas is misschien wel met de boot in Antwerpen toegekomen maar wij hebben tenminste gevaren met een echte stoomboot.

En rakelings scheren langs de pieken van het hooggebergte. Zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalig!

... terug het vliegtuig in weer naar onze mobilhome. Campervan zeggen ze hier. Onderweg kregen we van de piloot sightseeing informatie over bergen en valleien. Van Edoras tot de valleien van Rohan.

Nog een laatste blik op de Sound en dan...

De twee witte stipjes zijn redelijk grote boten voor een paar honderd passagiers. De kliffen van de Sound gaan soms loodrecht naar beneden. Rechtopstaande wanden van soms 900 meter. Een toeristisch hoogtepunt maar hoedanook, het blijft indrukwekkend. Blij dat we het onder relatieve omstandigheden gezien hebben.

De Milford Sound is 15 km lang en mondt uit in de Tasman Sea. Door de wolken heerste er een aparte sfeer in de Sound en de regengoden waren ons eens te meer gunstig gezind. Dit zou het meest regenachtig gebied ter wereld moeten zijn. We konden zelfs de toppen zien.

In plaats van altijd naar boven te moeten kijken vanuit de wagen konden we nu eens naar beneden kijken naar het land van Middle Earth.

Eindelijk naar Milford Sound. We hebben een vliegtuig met piloot gecharterd want anders kostte ons dat 4 dagen rijden en 4 dagen gezeur. We hebben maar voor twee moeten betalen... omdat we de kinderen op onze schoot konden nemen en het geen extra stoelen kostte! Zo hebben we nog nooit gevlogen.

Eindelijk in Wanaka, maar in mineur. In Nieuw Zeeland treurt men om de dood van 29 mijnwerkers, de grootste mijnramp in hun geschiedenis. Dag van nationale rouw. De mensen kwamen om in een mijn in de buurt van Greymouth waar wij zijn gepasseerd. Het laat hier niemand onberoerd. Een dag om over te slaan.

Een meertje onderweg.

Een lagune. Dit is eens echt wat je helder blauw water kan noemen.

Op de "wiebelbrug".

"Zou ik nu onder die douche gaan of zou ik wachten tot op de volgende campingplaats...?" Er was toch enige twijfel!

Tussendoor voor de kinderen een vaart gemaakt op de Haast rivier. Wij waren de enige passagiers. Het touristisch seizoen moet hier nog echt beginnen.

Een laatste fotootje van mount Cook en we zijn we rijden richting Wanaka en Milford Sound.

Hebben al ongeloofelijk veel geluk gehad met het weer op het Zuidereiland. "Onze" auto des morgens met mount Cook in volle glorie.

Onderste foto: de Fox glacier. Het kleine blauwe stipje is Roan. Steeds voorop. De bovenste is de Frans Jozef gletsjer.

Myrthe en Roan wilden per sé goud zoeken. Ach, uiteindelijk loopt het altijd op hetzelfde uit... Papa de steentjes ziften en de kinderen liepen dan met het goud weg.

Nieuwe verkeerssituatie: een brug voor vervoer langs twee kanten, wie eerst is mag over. Alhoewel, als het een auto is misschien maar de brug dient ook voor een trein in twee richtingen en dan zou ik minder geneigd zijn te discussiëren...

Ze hebben hier nog veel postkaarten om voor te poseren. En jullie dachten dat dit echt was, haha!

Als het geen Kiwi's zijn die oversteken zijn het nu de pinguins! What's next?

Weer onderweg: een ontketende zee. Het was guur weer vandaag maar het leverde  spectaculaire beelden.

Weer aan aardig verkeerslicht met een erg onzekere werking. Als dat maar goed afloopt...

Eerste volle dag regen. In een spookachtig westernachtig dorp.

... en langs achter weer uitgekakt.

Myrthe wordt bijna opgeslokt door een plaatselijke schone...

Roan en knuffel beer en kiwi. Het tafereel ziet er liefelijker uit dan het is. Roan's temperatuur: 39,4. We zijn uiteindelijk naar de dokter gegaan en we hebben het haar gezegd. Zij heeft ook eens gemeten: "O no, he has 40, not 39."
Zag er niet goed uit, maar na een paar dagen en medicatie ziet het wel weer goed uit.
ook voor ons is het soms lastig reizen. Lang rijden en de kinderen beginnen zich dan te vervelen. Bij mij slaat de vermoeidheid ook toe. Tijdens het rijden kan ik helaas niet genieten van de vele mooie landschappen, wel van de vele haarspeldbochten en na enkele uren kruipt het in mijn persoonlijke versnellingen.
Allé, tot later, ik ga nu slapen. Alles goed op het thuisfront? En in Houtem, vraagt Roan.

Onderweg langs de kustlijn: familie zeeleeuw ook op vakantie.

Op de top van de heuvel een familiekiekje.

Dan met een zware squad  de bergen in. Een dolle rit is een understatement!

- Goeie dag, waarmee kan ik u helpen?
- 't Is voor de gele brem die in bloei staat.
- Hoeveel had u er gewild?
- O, een bergflankske zal wel genoeg zijn.