En rakelings scheren langs de pieken van het hooggebergte. Zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalig!

... terug het vliegtuig in weer naar onze mobilhome. Campervan zeggen ze hier. Onderweg kregen we van de piloot sightseeing informatie over bergen en valleien. Van Edoras tot de valleien van Rohan.

Nog een laatste blik op de Sound en dan...

De twee witte stipjes zijn redelijk grote boten voor een paar honderd passagiers. De kliffen van de Sound gaan soms loodrecht naar beneden. Rechtopstaande wanden van soms 900 meter. Een toeristisch hoogtepunt maar hoedanook, het blijft indrukwekkend. Blij dat we het onder relatieve omstandigheden gezien hebben.

De Milford Sound is 15 km lang en mondt uit in de Tasman Sea. Door de wolken heerste er een aparte sfeer in de Sound en de regengoden waren ons eens te meer gunstig gezind. Dit zou het meest regenachtig gebied ter wereld moeten zijn. We konden zelfs de toppen zien.

In plaats van altijd naar boven te moeten kijken vanuit de wagen konden we nu eens naar beneden kijken naar het land van Middle Earth.

Eindelijk naar Milford Sound. We hebben een vliegtuig met piloot gecharterd want anders kostte ons dat 4 dagen rijden en 4 dagen gezeur. We hebben maar voor twee moeten betalen... omdat we de kinderen op onze schoot konden nemen en het geen extra stoelen kostte! Zo hebben we nog nooit gevlogen.

Eindelijk in Wanaka, maar in mineur. In Nieuw Zeeland treurt men om de dood van 29 mijnwerkers, de grootste mijnramp in hun geschiedenis. Dag van nationale rouw. De mensen kwamen om in een mijn in de buurt van Greymouth waar wij zijn gepasseerd. Het laat hier niemand onberoerd. Een dag om over te slaan.

Een meertje onderweg.

Een lagune. Dit is eens echt wat je helder blauw water kan noemen.

Op de "wiebelbrug".

"Zou ik nu onder die douche gaan of zou ik wachten tot op de volgende campingplaats...?" Er was toch enige twijfel!

Tussendoor voor de kinderen een vaart gemaakt op de Haast rivier. Wij waren de enige passagiers. Het touristisch seizoen moet hier nog echt beginnen.

Een laatste fotootje van mount Cook en we zijn we rijden richting Wanaka en Milford Sound.

Hebben al ongeloofelijk veel geluk gehad met het weer op het Zuidereiland. "Onze" auto des morgens met mount Cook in volle glorie.

Onderste foto: de Fox glacier. Het kleine blauwe stipje is Roan. Steeds voorop. De bovenste is de Frans Jozef gletsjer.

Myrthe en Roan wilden per sé goud zoeken. Ach, uiteindelijk loopt het altijd op hetzelfde uit... Papa de steentjes ziften en de kinderen liepen dan met het goud weg.

Nieuwe verkeerssituatie: een brug voor vervoer langs twee kanten, wie eerst is mag over. Alhoewel, als het een auto is misschien maar de brug dient ook voor een trein in twee richtingen en dan zou ik minder geneigd zijn te discussiëren...

Ze hebben hier nog veel postkaarten om voor te poseren. En jullie dachten dat dit echt was, haha!

Als het geen Kiwi's zijn die oversteken zijn het nu de pinguins! What's next?

Weer onderweg: een ontketende zee. Het was guur weer vandaag maar het leverde  spectaculaire beelden.

Weer aan aardig verkeerslicht met een erg onzekere werking. Als dat maar goed afloopt...

Eerste volle dag regen. In een spookachtig westernachtig dorp.

... en langs achter weer uitgekakt.

Myrthe wordt bijna opgeslokt door een plaatselijke schone...

Roan en knuffel beer en kiwi. Het tafereel ziet er liefelijker uit dan het is. Roan's temperatuur: 39,4. We zijn uiteindelijk naar de dokter gegaan en we hebben het haar gezegd. Zij heeft ook eens gemeten: "O no, he has 40, not 39."
Zag er niet goed uit, maar na een paar dagen en medicatie ziet het wel weer goed uit.
ook voor ons is het soms lastig reizen. Lang rijden en de kinderen beginnen zich dan te vervelen. Bij mij slaat de vermoeidheid ook toe. Tijdens het rijden kan ik helaas niet genieten van de vele mooie landschappen, wel van de vele haarspeldbochten en na enkele uren kruipt het in mijn persoonlijke versnellingen.
Allé, tot later, ik ga nu slapen. Alles goed op het thuisfront? En in Houtem, vraagt Roan.

Onderweg langs de kustlijn: familie zeeleeuw ook op vakantie.

Op de top van de heuvel een familiekiekje.

Dan met een zware squad  de bergen in. Een dolle rit is een understatement!

- Goeie dag, waarmee kan ik u helpen?
- 't Is voor de gele brem die in bloei staat.
- Hoeveel had u er gewild?
- O, een bergflankske zal wel genoeg zijn.

Dat land bestaat hier precies alleen uit postkaarten.

Daarna even plonsen in een adembenemend decor.

Een educatief moment: om u een idee te geven hoe groot het hart van een walvis is hadden ze in het museum een plastieken model staan... in de speelhoek voor de kinderen. 't Is eens wat anders dan een schommel.

Nog een mooie om het af te leren.

Kristien had meer geluk want toen zij ging werd de walvis vergezeld door enkele dolfijnen.

Le moment suprème of zoiets!

Een half dagje op zee in Kaikura. Ik wou toch eens in het echt walvissen zien en samen met een horde touristi hebben we toch geluk gehad. Ik wou ook eens zwemmen met dolfijnen maar dat feest op het Noordereiland ging niet door want ik was er wel maar de dolfijnen nog niet. Daarna had ik er geen zin meer in. Van walvissen krijg je niet zoveel te zien, hun rug die boven de zeespiegel komt en als ze gann duiken naar diepere oorden krijg je hun staartvin te zien en dan zijn ze weg voor heel lang.

Op de boot naar Picton, het Zuidereiland.

Wellington. Wij zijn klaar om de boot te nemen en het Noordereiland achter ons te laten. De overtocht naar het Zuidereiland duurt ongeveer drie en een half uur. Maar dan wel met een grotere boot dan deze.

In Nieuw Zeeland zijn het heel viendelijke mensen. Hier even remmen op de autostrade omdat de coureur de afrit gaat nemen, dan kunnen we met z'n allen weer door.

Mount Doom ligt in nevelen gehuld... Dit voorspelt weinig goeds. Maar maken dat we weg komen voor de Orks of Uruk Hai uitrukken!

Pffff, het leven is niet altijd makkelijk. Moest ik nu per sé wachten tot de foto gemaakt was voor ik mijn coctail kreeg, kon dat nu echt niet in omgekeerde volgorde?

Ondertussen zijn we in de buurt van Wellington geraakt en hebben we reeds 1523 km achter de teller. Overmorgen (dinsdag) steken we over naar het Zuidereiland. We hebben reeds 14 dagen stralend weer, behalve vandaag. Het is omgeslagen naar de herkenbare patronen van het thuisland. We weten dat het Zuidereiland veel wisselvalliger zal zijn en we voelen ons al helemaal thuis. Tot over een paar dagen!

3 Kiwi's. En een geluk dat de twee kleinste er waren of de paal waaide omver!

We zijn dan garnalen gaan vangen, nu ja garnalen... Er zaten behoorlijke kanjers tussen... als je geluk had.

 Onze vangst.

Het restaurant maakte ze klaar en we hebben ze met veel smaak opgegeten.