Vluchtnummers zijn: 526, 705 (air NZ), 140, 16 Malaysia air)
Voilà, onze reis zit er (helaas) op. Wij hebben ervan genoten en hopelijk vonden jullie de foto's mooi en konden jullie ons weg en wee volgen via deze blog. In elk geval bedankt om er nu en dan op te klikken.
Net zoals de heenreis vermoeden we dat de terugreis voor de kinderen "a piece of cake" zal zijn. We hebben nog een dag Kuala Lumpur te goed. Bij de heereis hadden ze goed geslapen. Toen we toekwamen waren wij vermoeid en wilden we wat rusten. Maar dat buiten het olijke duo gerekend want voor hen begon het feest. We zijn dus voorbereid.
Tot slot kunnen we het iedereen aanraden: het is zwaar geweest maar waar we het meest schrik voor hadden, de vliegreis viel best mee en de jetlag, nooit van gehoord. In Nieuw Zeeland is er dikwijls een ongeschreven regel dat kinderen onder de 5 jaar voor veel dingen niet hoeven te betalen en soms scheelt dat een pak, en dan spreken we over honderden euro's in totaal. En de rest is avontuur en plezant. Links rijden bijvoorbeeld. Zelfs Kristien vond het leuk. Vooral de rechte stukken.
Zo, hier houdt deze blog op... en tot de volgende reis voor een nieuwe blog!

... het laatste avondmaal.

De laatste zonovergoten dag in Christchurch...

Voor we naar Christchurch afreisden bleven we nog een dagje op de kinderboerderij.

Het water dat van de gletsjer de rivieren vult kleurt blauw door de mineralen. Deze foto is echt niet bewerkt. We konden nauwelijks onze ogen geloven.

Hier staat geen edelweiss in bloei maar hele velden lupinnen.

En dit is dan de tong van de gletsjer die uitmondt in het meer: een muur van 15 tot 20 meter (ja opa Lubbeek ik heb het gemeten) en die grote blokken stenen en gruis met zich meesleurt. 30 cm per dazg schuift hij op naar beneden tot er stukken afbreken en als ijsbergen beginnen rond te drijven op het meer. Het enige probleem was dat als er onder water een stuk afbreekt dat je dat niet kunt zien. Dat ijs komt dan naar boven geschoten en als je toevallig in de buurt vaart wordt het bootje omhoog gecatapulteerd. Maar ze zeiden dat ze ook dat no nooit hadden meegemaakt en wij waren dus heeeeeeeeeeeeeeeeel gerust.

Op het meer dreven ijsbergen die erg verraderlijk waren. Je ziet enkel wat boven het water drijft en dit is 10% van de berg. 90% bevindt zich onder water en als de boot daar tegen crasht val je in water dat het warmst in de bovenste laag van 10 cm: 3°C. Daaronder was het nog kouder. Maar gelukkig hadden diegenen die het hadden georganiseerd nog nooit een drenkeling gehad. Waarop ik concludeerde dat ze dus ook geen enkele ervaring hadden met het redden van overboord geslagen personen.
"That's right sir, we have no experience at all."
Grapjassen, hé. Die Kiwi's toch, ts, ts, ts...

Eerst nog een beetje de macho uithangen en dan het geltsjermeer op in een plastic boot met 15 man.

Dan hadden we weer energie genoeg om naar de andere kant van Mount Cook te rijden. Van daar zijn we gaan kijken naar de Tasman gletsjer... en nu van heel kortbij...

We zijn dan maar met z'n allen in een warm water ton gesprongen. Om van daar de zon te zien onder gaan. Maar het was verdorie wel warm.

Bungeeeeee!!!!!!!!!!!!!!!! Maar ik heb er mij toch niet aan gewaagd. Risico's waren er niet, toch niet voor de persoon in kwestie. Wel voor de persoon zijn portefeuille. Op 30 seconden wordt die €105 lichter.

Sinterklaas is misschien wel met de boot in Antwerpen toegekomen maar wij hebben tenminste gevaren met een echte stoomboot.