We hebben op 3 november de camper afgehaald en dat was me wat. Hij is even lang als ons huis in Vilvoorde breed is. Het was even wennen om links te rijden en de versnellingen die nu net niet het spiegelbeeld zijn van de auto’s bij ons. Iedereen rijdt hier ook uiterst voorzichtig, ik heb nog niemand meer dan 100 per uur zien rijden. De Kiwi’s zouden in België nogal verschieten. Maar het ging goed, zelfs dwars door Auckland. Ik ben bij het achteruit rijden alleen een keer tegen een boom gereden. Kristien stond wel op de uitkijk maar met zo’n vehikel moet je ook naar de bovenkant kijken.

We zijn een pak later vertrokken dan voorzien en hebben de geplande route niet gehaald. Dat moeten we morgen dan inhalen. De kinderen vonden het ook leuk en hebben nog geen afbraakintenties. ’s Avonds was het een hele discussie over wie boven en beneden ging slapen. Op/af, op/af, op/af. Ze stelden mijn centraal zenuwstelsel danig op de proef. Ze lagen pas om 22.00 uur in bed. Als alles zich zo’n beetje stabiliseert hoop ik dat ze later toch wat vroeger in bed kunnen.